Ulaş'ın en sevdiğim özelliklerinden biri : Hayatına giren insanları da, ilgi duyduğu şeyleri de hep büyük bir tutkuyla severdi. Yüzeyde kalmayı hiç bilmezdi. Ben de o sevgiden payını alan en şanslı insandım.

2010 yılında, ikimiz de üniversiteye yeni başlamışken konuşmaya başlamıştık. İlk konuştuğumuz günden itibaren birbirimize tuhaf bir tanıdıklık hissediyorduk. Sonradan bunu defalarca konuştuk. İkimiz de bunun sıradan bir tanışıklık olmadığını hissediyorduk.

Konu ne olursa olsun birlikte düşünmekten, birlikte öğrenmekten ve birlikte gülmekten keyif alıyorduk bazen de sadece "Ulaş ve İzel" olarak durmak bile keyif veriyordu. Birbirimizi gerçekten merak ediyorduk ve aradan geçen yıllara rağmen bu merak hiç azalmadı.

Ulaş'ın zekâsı merakı ve dünyaya bakışı bende hayranlık uyandırırdı. Onunla geçirdiğim yıllar boyunca da daha çok âşık oldum. Yıllar geçmesine rağmen bu hayranlık da, birbirimize duyduğumuz heyecan da hiç eksilmedi.

Yolllarımız birbirinden hiç tamamen ayrılmadı. Ulaş hep hayatımın bir yerindeydi; ben de onun hayatının bir yerinde kaldım. Bağımız hiç kopmadı, çünkü ikimiz de koparmak istemedik.

Aradan geçen yıllarda ne zaman yeniden konuşsak, kaldığımız yerden devam edebiliyorduk. Birbirimizin yanında hissettiğimiz rahatlık hiç değişmedi. Ben buna hep "evde olmak" hissi dedim. Kendimizi olduğumuz gibi gösterebildiğimiz  hatta kendimizi keşfetmemizi, tanımamızı sağlayan bir bağdı bu.

2014 sonbaharında bir araya geldik. O günden sonra da bir daha hiç ayrılmadık. İzmir'de birlikte kurduğumuz hayat, sevgimizin üzerine kurulmuş güçlü bir ortaklığa dönüştü. 2021 yılının Haziran ayında evlendik.

Hayatta en çok gurur duyduğum şeylerden biri, Ulaş tarafından sevilmiş olmaktı. O da bunu bana sık sık söylerdi. Birbirimizi öyle bir yere koyuyorduk ki, onun tarafından sevilmek bana kendimi sevmeyi ve kendime güvenmeyi öğretti. Yaşadığımız onca zorluğa rağmen birbirimizi bulmuş olduğumuz için kendimizi hep çok şanslı hissettik.

2024 yılının başlarında Ulaş görmesinde bir sorun olduğunu söylemeye başladı. Ardından şiddetli baş ağrıları başladı. Ailesinde migren öyküsü olduğu için bunun da yeni bir migren atağı olduğunu sandık. İnsanın aklına beyin tümörü hiç gelmiyor.

Bir akşam bana dönüp "Telefonumun şifresi neydi?" diye sordu. O an bir şeylerin gerçekten yolunda gitmediğini anladım. Ertesi gün yeniden doktora gittik. Göz doktorundan nöroloğa, oradan da MR'a yönlendirildik. 21 Nisan 2024'te hayatımız bir günde değişti.

MR'da beyninin tam ortasında yaklaşık 5 santimetrelik bir tümör olduğu görüldü. Ameliyat çok başarılı geçse de, patoloji sonucuyla hayatımıza yeni bir kelime girdi: glioblastoma.

Glioblastoma, günümüzde hâlâ kesin bir tedavisi olmayan, en agresif beyin tümörlerinden biri. Tanı alan hastalara uygulanan tedavilere rağmen ortalama 12–15 aylık bir yaşam süresi veriliyor.

Ameliyat, radyoterapi ve ilk basamak kemoterapi beklediğimizden iyi geçti. Ulaş yeniden işine döndü, biz de yeniden gelecek planları kurmaya başladık. Ama hiçbir şey eskisi gibi değildi. Zekâsına, merakına ve düşünme biçimine hayran olduğum insan; öğrenirken zorlanmaya, hafızasında güçlükler yaşamaya başladı. Dışarıdan bakıldığında hayat normale dönüyor gibiydi, ama biz hastalığın sessizce ilerlediğini biliyorduk.

Ulaş hastalığını benim yaşadığım gibi yaşamadı. Patoloji raporunu, genetik sonuçları ya da yeni tedavi seçeneklerini hiç araştırmadı. Sanırım öğrenebileceklerinden korkuyordu. Onun aklındaki tek düşünce iyileşmek ve bir gün hayatına kaldığı yerden devam etmekti. Bu umut, tedavi boyunca hiç değişmedi.

Yaklaşık 1,5 yıl sonra tümör yeniden büyümeye başladı. İkinci ve üçüncü basamak tedaviler de denendi. Elimizdeki onaylı seçenekler tükendiğinde genetik analizler değerlendirildi, klinik araştırmalar incelendi ve dünyanın farklı yerlerindeki doktorlarla iletişime geçildi. Aylar süren arayışın sonunda Almanya'da Ulaş için umut olabilecek bir tedaviye ulaştık. Ne yazık ki o tedaviye başladıktan yalnızca 3 ay sonra onu kaybettik.

Hastalığın son altı ayı çok hızlı geçti. Glioblastoma yalnızca bedenini değil, onu Ulaş yapan şeyleri de yavaş yavaş elinden aldı. Zekâsına, bitmeyen merakına ve düşünme biçimine hayran olduğum insan; önce öğrenirken zorlanmaya başladı. Sonra hafızası zayıfladı. Ardından konuşmak, yürümek ve en sonunda ayakta durabilmek bile giderek zorlaştı.

Bunları burada anlatıyorum çünkü onu tanıyan birçok kişi, Ulaş'ın ne kadar büyük bir mücadele verdiğini bilmiyor. Tanı konulduğunda bize söylenen ortalama yaşam süresi 12–15 aydı. Ulaş, bütün bu zorluklara rağmen 25 ay yaşadı. Ama bu süreyi anlamlı kılan yalnızca ayların sayısı değildi. Birlikte umut etmeyi hiç bırakmadık. Hastalığın en kötü dönemlerinde bile birbirimizi bulmuş olduğumuz için kendimizi şanslı hissetmeye devam ettik. Çünkü biliyorduk ki bazı hayatlar böyle bir bağ kurma şansına sahip olmadan geçip gidiyor.

Ulaş bana hayatımın en büyük sevgisini yaşattı. Geriye de, bu sevginin hiç eksilmeyeceği bir hayat bıraktı.